Stanisław Barańczak – urodzony w 1946 r. poeta, eseista, krytyk literacki, a także autor przekładów, o którym Miłosz pisał: „takiego tłumacza polska literatura od jej początków po dzisiaj nie miała”.
Dzisiejszą propozycją czytelniczą w ramach akcji „ Literatura piękna na długie jesienne wieczory” jest utwór pt. „ Jeśli porcelana, to wyłącznie taka”
– wiersz metafizyczny, przedstawiający wszechobecną nietrwałość. Podmiot liryczny jest doświadczony życiowymi stratami i należy utożsamić go z autorem. Barańczak otwiera czytelnikowi oczy na to, że wszystko ma swój kres, dlatego nie warto się przyzwyczajać. Życie bezpowrotnie przemija i nie warto przywiązywać wagi do miejsc i osób, bo nie wiadomo, kiedy zostaną nam odebrane. Na świat należy patrzeć przez pryzmat przemijającego czasu i utraconych wartości. Wszystko ma swój początek i koniec, a z życia należy czerpać samą esencję, ponieważ rzeczywistość jest krucha i nietrwała…
„Jedyną stałą rzeczą w życiu jest zmiana”. Heraklit z Efezu
